يفرم خان رئيس نظميه بادارهء نظميه داشته باشد . مدت چند سال امور باينمنوال گذشت و احتياجات آن دوره به خوبى برآورده ميشد . تا موقعى كه يفرم شخصا حيات داشت جريان كار رضايتبخش بود و شخصيت او و بعضى از اعوانش مانند « كرى » موجب پيشرفت كار و جلب رضايت اهالى بود . همانكه يفرم در جنگ اطراف همدان كشته شد ريشهء انتظامات از هم گسيخت و معاونين وى و رؤساى ايرانى كه اغلب نظامى بودند نتوانستند اساس و شالوده موجود را محفوظ دارند چند ماهى هم رياست نظميه بعهدهء يكى از صاحبمنصبان عالىرتبه موسوم به « صولت نظام » واگذار شد او نيز با وجود فربهى و رستم صولتى و غول‌پيكرى از عهدهء اداره كردن عاجز ماند لذا اولياء دولت بفكر جلب مستشاران خارجى از ممالك بيطرف افتادند و با وجود موانعى كه قرارداد معروف 1907 در اين راه ايجاد كرده بود توانستند موافقت دولتين روس و انگليس را با استخدام صاحبمنصبان سوئدى تحصيل نمايند . در موقعى كه مأمورين سوئدى شروع بانجام وظيفه نمودند جمعيت شهر تهران از دويست هزار نفر تجاوز نميكرد اياب و ذهاب وسايل نقليه محدود بود و سرويس مخصوص براى تنظيم آن وجود نداشت نظم شهر تا حدى از طرف سواران بختيارى و عدهء از مجاهدين كه بيكار بودند مورد تهديد قرار گرفته بود بدين لحاظ تشكيلات جديد نظميه بتوسط سوئديها مواجه با خوشوقتى و حسن قبول عموم طبقات گرديد . اولين هيئتى كه بايران وارد شد عبارت بود از :